Voor jezelf kiezen bij het afvallen (stap 2)
21 december 2021 

Voor jezelf kiezen bij het afvallen (stap 2)

Het is tijd jezelf op nr 1 zetten: geen gedoe graag!

In dit artikel vertel ik je graag waarom ik het af en toe zo moeilijk vind om voor mezelf te kiezen, terwijl dat essentieel is als je goed voor jezelf wilt zorgen.

------------------------

“Ik ben zo druk met zorgen voor anderen, dat ik mezelf nog wel eens vergeet”.

"Ik heb het te druk om me te focussen op afvallen

“Ik wil wel beter kiezen voor mezelf, maar ik weet niet goed hoe of wat”.  

Dit soort dingen horen we vaak van deelnemers aan onze programma’s.
Terwijl voor jezelf kiezen,
goed voor jezelf zorgen,
gaan voor je eigen behoeftes en doelen,
essentieel is om blijvend af te vallen.

Ook ik vind het soms moeilijk om voor mezelf te kiezen.
Er kunnen verschillende dingen achter zitten. Bij mij is de allerbelangrijkste reden dat ik niet van ‘gedoe’ houd. 

Geen gedoe

Ik houd van harmonie.
Ik wil het allerliefst dat alles in mijn leven soepel loopt,
in goed contact met de mensen om me heen,
waarbij we alles oplossen op basis van redelijkheid. 

En daarom ben ik vaak bezig met het inschatten van hoe iedereen zich voelt in mijn omgeving.
Dat is niet altijd bewust.
Ook onbewust ben ik bezig de dingen zo te organiseren, dat iedereen zich goed voelt.
En er geen rimpelingen zijn.

Dus: als iemand in m’n gezin een probleem heeft,
minder lekker in haar vel zit of als er ruzie is,
ben ik er als de kippen bij om te praten.
Te redden.

Als ik eerlijk ben, gaat het vaak zo ver,
dat de ander niet eens hoeft te vertellen wat hij/zij wil.
Ik heb het verhaal in mijn hoofd al rond gemaakt.
Ik weet hoe het zit (althans in m’n hoofd) en ben druk bezig met oplossen van de situatie.

Drie voorbeelden van mijn gedrag 

1. Voorkomen dat man moppert

Mijn man heeft een hekel aan rommel in huis. Voordat hij thuiskomt van z’n werk, spoor ik mijn kinderen aan de tafel op te ruimen. En dat terwijl ze net lekker aan het spelen zijn en ik nog even aan het werk was.
Alles om te voorkomen dat hij misschien chagrijnig wordt.
Als hij thuiskomt is het gezellig.

2. Warme koffie

Op kantoor aan de vergadertafel zegt iemand: “de koffie is koud”.
“Ik haal wel even” zeg ik en ik sta op.

3. Ruzie: mama helpt

Mijn zoon en dochter hebben ruzie.
Ze roepen me.
Ik kom gelijk, al wilde ik eigenlijk gaan sporten.
Ik leg aan allebei uit, wat ze (in mijn visie) precies bedoelen.
Ik vertel ook hoe ze weer dichter bij elkaar kunnen komen.
Al snel is er weer meer vrede. 

Wat gaat er mis?

Is dit verkeerd kun je je afvragen?
Dat ligt eraan.
Meestal niet.
Heel vaak is het voor iedereen, inclusief mezelf, fijn dat dingen worden opgelost, uitgesproken en geregeld. 

Maar het is ook een beetje arrogant.
Blijkbaar denk ik ergens, dat ik de boel wel even kan redden voor iedereen.
“Laat mij maar even” dat is sneller, zeg (of denk) ik geregeld.
En daarmee neem ik te vaak de verantwoordelijkheid over.
Dat is voor de zelfstandigheid van mijn kinderen en het zelfvertrouwen van de mensen om me heen, niet perse bevordelijk; ‘mama kan het beter’.
(terwijl ik niets liever wil dat mijn kinderen opgroeien tot hele zelfbewuste kinderen).
Bovendien krijg ik er meestal geen erkenning of waardering voor.

Maar vaker nog, gebeurt er iets anders.
Dat vooral schadelijk is voor mezelf.
Ik ga te vaak over mijn eigen grenzen heen. 

Over de grens

In het eerste voorbeeld, stop ik met werken om te voorkomen dat mijn man moppert, zonder dat hij erom vraagt. En daarvan geef ik in m’n hoofd hem de schuld (waarom moet ook alles netjes zijn, net terwijl we zo lekker bezig zijn. Waarom doet hij(!) altijd zo moeilijk).

In het tweede voorbeeld haal ik de koffie, terwijl ik denk: ‘hoezo haalt mijn collega het zelf niet even’. Het is ook altijd hetzelfde.

En in het laatste voorbeeld mopper ik op de kinderen, omdat ze niets zelf oplossen zonder mij. 

Zegels sparen

Mijn gedrag in deze voorbeelden gaat steeds ten koste van mijn eigen tijd.
Ten koste van mijn eigen behoeftes. 

En ik heb het niet eens altijd zelf door,
maar ik spaar zegels.
Op het bewuste moment zeg ik niets,
maar in mezelf groeit de onvrede.
Ik plak als het ware een zegel in mijn spaarboekje. 

En wat er gebeurt als het boekje vol is, wil je liever niet weten:
ik ontplof!

'Arme ik' verdient wat lekkers

Iedereen om me heen krijgt de volle laag. Het zijn een stelletje nono’s die niets zelf kunnen. Niemand die rekening houdt met wat ik belangrijk vind. Allemaal maar huilen en klagen terwijl ze eens zelf in actie zouden moeten komen…..

En ik? ’Arme ik’ loopt naar de kast voor wat lekkers…..
Herkenbaar?

Superman streeft naar een leven zonder gedoe

Als ik mijn gevoel en gedrag uitpluis, komt het op het volgende neer:
Ik doe het zelf.
Ik kies zelf voor mijn acties,
maar ik verwijt het (op den duur) de ander.

En dat komt weer omdat ik een aantal irreële overtuigingen heb over hoe dingen zouden moeten zijn….

  1. Het is een irreële gedachte dat alles in het leven moet gaan zonder ‘gedoe’. Gedoe hoort nu eenmaal in elk leven. Ik kan dat niet voorkomen, ik moet leren dat te accepteren en beter te verdragen als ik wil veranderen.
  2. Het is eveneens een niet-helpende gedachte dat IK alle frustratie en onvrede moet voorkomen. Of moet redden, wat er te redden valt. Daarmee ontneem ik de mensen om me heen de mogelijkheid verantwoordelijkheid te nemen voor hun eigen ‘gedoe’. Bovendien krijg ik er helemaal geen waardering voor (logisch: ik doe het zelf, ongevraagd).

Het gevolg van mijn irreële gedachten is duidelijk:
Ik ben zo druk met superman spelen.
Zo hard op zoek naar harmonie,
dat ik helemaal geen tijd neem om te bedenken wat ik zelf eigenlijk wil en voel. 

Mijn behoeftes en voornemens,
als ik ze al weet,
bungelen onderaan mijn prioriteiten lijst.
Nogal logisch dat ze ook niet op de lijst van mensen om me heen staan. 

Beter voor mezelf kiezen = beter voor mezelf zorgen

Het punt is, als ik beter voor mezelf wil zorgen...
beter voor mezelf wil kiezen....
Als ik mijn eigen doelen serieus wil halen...
En als ik wil dat anderen mij en mijn behoeftes serieus nemen,
dan zal IK wat moeten veranderen.
Niet de ander.

Als IK sporten heilig maak, ga ik op het moment dat ik wil sporten,
ook al hebben anderen gedoe.
Dan geef ik bijvoorbeeld duidelijke keuze mogelijkheden,
binnen mijn grenzen: 'Vanavond om 20.00 als ik terugben van het hardlopen en gedoucht heb, kan ik even met jullie om tafel zitten'.
Dan zijn jullie afgekoeld en praten we dit uit.
Als ik duidelijk ben, accepteren anderen dit ook.

Als IK vind dat een ander vaker koffie moet halen,
dan blijf ik een keer zitten.
“Ja”, beaam ik: “de koffie is inderdaad koud, wil jij even verse halen"
Wedden dat de ander opstaat?

En als ik lekker aan het werk ben,
ga ik niet opruimen.
Mijn man kan zelf opruimen, hulp aan de kinderen vragen en desnoods is ie even chagrijnig.
Ook daarvoor kiest hij zelf, hij kan dat prima oplossen.
Het is zeker niet het einde van de wereld voor mij.
Sterker nog: ik maak m’n werk af en ben tevreden.
En daarna veel beter in staat om vanuit tevredenheid (zonder frustratie) te helpen opruimen indien nodig. 

Regie pakken is makkelijker, slank worden dus ook.

Wat dit betekent voor mijn eetgedrag?
De neiging om naar de kast te lopen, is er niet.
Althans niet uit onvrede.

Als je goed voor jezelf zorgt,
als je weet wat je wilt en daarvoor kiest,
ondanks lastige situaties,
dan voel je je veel beter over jezelf.

Je voelt je sterker, trotser, slanker.
Je hebt veel minder eetdrang (hoofdhonger).
Dan is regie pakken op je eetgedrag niet zo moeilijk.
In ieder geval veel makkelijker, dan toen je toch al steeds over je eigen grenzen ging.
Daarom is voor jezelf kiezen zo belangrijk!

Stap 2: Het is tijd jezelf op nummer 1 te zetten

In stap 2 van onze nieuwe aanpak, gaat het hierover. Over hoe je ongemak accepteert en och voor jezelf kiest.
En ook over:
je waarden bepalen,
je zelfbeeld en het vergroten van je zelfvertrouwen,
omgaan met je interne criticus.
En we zoomen in op specifieke vaardigheden die je nodig hebt om voor jezelf te kiezen: respectvol nee zeggen, volwassen grenzen aangeven, etc.

In 6 stappen afvallen zonder dieet

We hebben een nieuwe formule: de 6 stappen van Het geheim van slanke mensen. We hebben een nieuwe, psychologische aanpak ontwikkeld om blijvend af te vallen. Ontdek jij wat jij kunt doen aan de kern-issues achter jouw eetdrang, dé enige manier om blijvend slank te zijn.

Wil jij meer weten over de nieuwe 6 stappen, van Het geheim van slanke mensen?
Meld je dan nu aan voor onze nieuwe formule.

Wedden dat deze je training je op weg helpt om regie te pakken.
Om te kiezen voor jezelf en je doelen!

If you are looking for someone to change your life (and your weight), take a look in the mirror.

Ook jij kunt dit.
Wij helpen je er graag bij.

Mieke


Over de schrijver
Vanaf mijn vijftiende was ik volslank en altijd bezig met afvallen (of aankomen). Ik heb alles geprobeerd: noem een dieet en ik ken het. De ene keer was ik succesvoller dan de andere, maar nooit had ik blijvend resultaat. Ik dacht dat ik pech had; ik kwam van de wind al aan, en slanke mensen geluk. Tot m'n 33-ste ben ik zo doorgegaan. Toen kwam ik erachter dat pech en geluk niet zoveel met mijn gewicht te maken heeft. Ik kopieerde het eetgedrag van slanke mensen en werd zelf slank. Zonder dieet, met chocola en wijn! En dat niet alleen: ik bleef slank en dat ben ik nog altijd.Ik heb me verder gespecialiseerd in de psychologie achter eten en in coaching op (eet)gedrag. In de afgelopen jaren heb ik 8 boeken geschreven (300.000 verkocht) over afvallen zonder dieet, oftewel: afvallen door gedragsverandering.In 2017 ben ik Skinnyminds begonnen. We hebben de kennis uit mijn boeken vertaalt in een training gedragsverandering. Gecombineerd met online groepen en een persoonlijk coachtraject, is dat het Skinnyminds coachplan. Vanaf 2019 leiden we coaches op in onze eigen coachopleiding, geaccrediteerd op HBO-niveau. In 2020 zijn we gestart met de Skinnyminds community.Mijn dagelijkse ervaringen deel ik hier onder Mieke's ervaringen
Reactie plaatsen
arrow_drop_up arrow_drop_down